Во моите денови не си, но во срцево си.

Во моите денови не си, но во срцево си.

Каде и да одам, те носам некако со себе. Во моите денови не си, но во срцево си. Тоа се сеќава, те памети. Во спомените те носам, секој ден те гасам по малку, како пикавец на догорена цигара во пепељара. Цигарата е изгасната но има уште пола кутија, пола кутија спомени за гасење. Ние, за мене не е збор. Ние е љубов, поглед, прегратка, бакнеж. Ние сме оние двајца кои се сакаа едно време. Ние ме печи, ме гори внатре во душава, ние ми создава физичка болка, ние е четири очи и две насмевки. Ние е приказна. Онаа со неславен крај, но за мене величенствен. Почетокот и се она после него, се мигови вредни за почит. Јас ќе се поклонам на оваа љубов која заслужува орден за емоции кои не знаеш да ги опишиш. Орден за да сакаш некого повеќе од себе. Орден за да го правиш невозможното.Орден за лудост. Оваа љубов заслужува почит. Со сите државни почести. Ова е тоа. Единственото нешто за кое уште не е најден прав збор. Да можев да ја сретнам некаде, ќе станев и ќе и подадев рака. Ќе и честитав. За се она што не прави да го доживееме, да го страдаме, да го плачиме, да ни се рушат сништата и душата, да ги губиме луѓето кои ги сакаме, и ПАК, пак да ја величиме. Е тоа е за почит. Љубов која и да си и како и да изгледаш, ако се сретниме некогаш, кажи се дека си ти, да се напиеме нешто во твое име.

Јасмина Петковска Белиот Лебед

Advertisements

Ќе бришиш солзи заради нас

Ќе бришиш солзи заради нас

Ќе ги бараш моите очи во сечии насекаде.

ќе го бараш мојот глас а мене ќе ме нема,

крај тебе не.

Ќе клечиш пред Бога да го молиш да ме врати,

ноќите ќе ти бидат тешки без мене,

утрата тажни многу ќе те болат,

но мене ќе ме нема,

крај тебе не. 

И ќе си забраниш себе си да заплачиш,

но ќе ги бришиш солзите секој ден.

Ќе бришиш солзи заради нас.

И ќе ме браниш секогаш,

кога ќе го слушниш моето име,

ќе ја сакаш љубовта од почеток.

И пак ќе бришиш солзи заради нас.

Јасмина Петковска Белиот Лебед

 

 

Јас гледајќи го сево ова ги изгубив своите очи

-Се извинувам господине може ли да ми објасните каде се наоѓа една уличка во стариот дел на градот? ,, Да, да секако можам да ви објаснам но како ќе ја најдете вие таа уличка, вие сте слепа не гледате,. – Ќе ја најдам јас вие само објаснете ми како ќе ве слушам внимателно ќе запаметам. ,, – Госпоѓице тоа ќе биде многу тешко со оглед на вашиот хендикеп но јас сепак ќе ви објаснам. Вака: Ќе одите право по главната улица околу пет минути, па ќе слушнете врева од луѓе тука има кафитерија треба да свртите десно и само право. Патот е со калдрма и не е равен а уличката која вие ја барате е некоја во тие стотина кои се наоѓаат во стариот дел од градот. Таму ќе мора да се снајдете и да прашате некого. Толку можам да ви помогнам. ,, Во ред гоподине ви благодарам премногу што ми објаснавте се извинувам за одземеното време, догледање,,( се насмевна таа толку љубезно и тргна право по главната улица). Ја гледав и се запрашав: Како може да е толку сигурна дека ќе ја најде таа уличка и притоа слепа?! И решив да одам по неа. Таа одеше баш онака како што и објаснав јас, десет минути право и застана точно кај кафитеријата што и ја кажав. Сврте десно и право. Одеше внимателно кревајќи ги нозете по калдрмата. Се замислив до каде може да стигне. Се доближи внимателно до зидовите од куќите кои се прилепени една до друга и почна да оди по патот допирајќи ги со рацете. Одеше како да го знаеше патот. Како да гледаше. Некаде застануваше и со рацете ги милуваше зидовите. Милион прашања во главава?! И застана. Пред една куќа со високи прозори и со многу цвеќиња во дворот. И извади клуч од ташната. Ја отвори вратата и влезе во куќата. Останав да чекам на улицата. После десет минути излезе и седна на масичката во дворот со цвеќиња. Не можев да издржам и отидов таму. И викнав: Госпоѓице јас сум дечкото што го прашавте за уличката во стариот град? Што ви објаснав? Не се плашете само сакав да сум сиурен дека нема да се загинете. Таа се сврте и ми рече: Дојди. Дојди и седни тука,,. – И седнав. И ја прашав: Како ја најдовте уличкава и куќава кога не гледате а и ме интересира што баравте тука? Она што ми го кажа ќе го паметам цел живот и ќе се срамам. ,, Јас сум ти премногу благодарна што ми објасна точно каде се наоѓа уличката а сега дозволи јас тебе да ти објаснам нешто. Јас сум слепа и не гледам во право си, но мојата душа гледа и ме води. Пред многу години го изгубив срцето на истово место каде што ги изгубив и очите. Се вратив за да си го земам срцето назад. Секој зид што го допрев ми ги враќаше сеќавањата и јас знаев каде одам. Мирисот на цвеќињата ме носеше до овде. И јас дојдов и си го зедов срцето, затоа што ова е моето срце, овој дом кој го напуштив без очи и без срце. Сега сум на правото место. Јас и моето срце во едно. А моите очи ако ме прашуваш како сум ги изгубила ќе ти кажам. Гледајќи го секое зло кое луѓето си го нанесуваат меѓусебно, колку се повредуваат, колку мразат. Гледајќи како децата ги губат своите животи во рацете на своите мајки оставени без помош, без одобрени средства за операција, гледајќи колку гладни и боси луѓе има а колку никој не им дава парче леб. Гледајќи како љубените се разделуваат за да заработат некој денар за да се вратат и да направат свое гнездо. Јас гледајќи го сево ова ги изгубив своите очи. Но не сум слепа. Јас гледам. А и да бев слепа мојата душа ќе ја најдеше оваа куќа. А ти додека мислиш дека оние кои се слепи се со хендикеп, ти ќе си тој кој ќе е со најголемиот хендикеп на овој свет затоа што не веруваш дека додека постои срцето и душата тие ќе го најдат секој пат и улица на овој свет. Тоа значи дека твоето срце слуша и гледа, и ги наоѓа сите патишта кои водат до љубовта. Сега оди и затвори ги очите. Пушти го твоето срце да те води онаму каде што тоа сака да оди. А јас, јас и додека гледам ќе останам слепа. Моите очи никогаш нема да може да ја гледаат оваа болка низ светот.

Јасмина Петковска Белиот Лебед

И од недостиг на жив човек плаче срцето. 

За оние кои ми недостигаат.

Сите имаме некој кој заминал од овој свет, во надеж на некое поубаво место. Вечно ќе ни недостигаат луѓето кои заминале. Во срцево вечна празнина на нивното место. И ми плачело срцево, солзи ронело. И ќе плачит на секое сеќавање. Истите прашања: Зошто мораше вака?, Зошто немав време да се опростам?, Зошто Бог ни ја гори душата толку многу?, Зарем него толку невин и млад?, Дали ме гледа колку тагувам?, Дали е среќен некаде таму?…… И пак исто. Ќе фалат тие луѓе на секој роденден, именден, прослава. Ќе недостигаат. Ама мене ми недостигаат многу живи луѓе. Оние со кои немам време да се видам доволно, оние со кои сум се оддалечила кој знае зошто, оние со кои сме кажале тешки зборови па не сми си опростиле. Да, и тие ми фалат. И се прашувам некогаш каква треба да е таа причина заради која треба да го отфрлиш од животот твојот пријател, другар, колега? Оној со кого си поминувала денови и денови. Зарем е вредна некоја причина? Или само банална работа која во моментот изгледа ужасно лоша а уствари кога ќе размислиш не била вредна за да изгубиш некого. Ми недостигаат моите блиски како порано кога имавме време и здравје за да си разговараме за се. Сега никој нема ни време ни здравје. Ни телефон да крениш и да поразговараш немаш време. Секогаш нешто ќе го прекини разговорот. И ќе остане незавршен, на пола реченица некаде. Не се познавате веќе доволно со вашите пријатели. Немате кога да си кажите се. И кога ќе речат: Оној кој сака има време за се, грешат. Ако јас имам време другиот ќе нема тогаш и обратно. Што беше тоа кафе преку ден па вечер излезени? Поим. Ми недостигаат луѓево бе. Овие што ми ја полнат душава. И сметам дека не било ништо вредно толку за некои кавги и полемики кои сега немаат значење. Треба повеќе да се љубиме. Повеќе да простуваме. Повеќе да разговараме. Повеќе да попуштаме. Повеќе да се гушкаме. Повеќе да веруваме. Треба помалку да си недостигаме. Зошто недостигот е чувство, емоција, носталгија. Недостигот е фалење, фалење на човекот. И тоа боли, и од недостиг плаче срцето. И од недостиг на жив човек плаче срцето.

Јасмина Петковска Белиот Лебед

Ќе ти биде еден ден тешко, кога ќе го видиш цел твој свет во нејзините очи

Ќе ти биде еден ден тешко, кога ќе го видиш цел твој свет во нејзините очи

Ќе ти биде еден ден тешко, кога ќе го видиш цел твој свет во нејзините очи. Кога ќе ја гледаш од далеку насмеана и толку убава. Би дал се за таа насмевка нели? Да и беше среќа, се би дал. А толку има во тебе што таа го пронајде. Колку не можеш да си дојдеш при себе кога помислуваш дека можеби згреши. Вриштиш во тебе на цел глас кога ќе и ја допреш раката и си помислуваш на момент дека е твоја рака. Потоа се сеќаваш, не е твоја. Во сите твои погледи таа е совршената емоција. Те оживува нејзината појава. Водат војна во тебе и гневот и љубовта. Те мачат. Можеш да ја гледаш со часови, денови без престан. Ти го зеде таа срцето нели? Сега без срце како живееш? Ти би и го побарал назад и таа би ти го вратила. Џабе. Душата ти мириса на нејзините зборови. Те бодат желбите кои ги посакуваше а ти се остварија. Те болат нејзините зборови. Те болат нејзините празни погледи. Кога те гледа празно за се она што не можете. Кога ја гледаш со нежност за се што можевте. Таа е твојот мир и неспокој. А кога нема да можеш да ја гледаш веќе? Кога се ќе е една празнина, кога сите после неа ќе се само празнина. Кога ќе почувствуваш нож во срцето кога ќе ја видиш со друг. Твојот свет во нејзините очи ќе го срушиш. И ќе живееш, секој ден без срце, секој ден со помислата колку можевте. И ќе ти недостигаат нејзините очи како на срна. Ќе ги сонуваш. Барем во сонот ќе ја имаш.

Јасмина Петковска Белиот Лебед

Кога ќе кажам од Охрид сум, велам со висок тон од кејф на душава!

Кога ќе кажам од Охрид сум, велам со висок тон од кејф на душава!

Морам да се искажам во мое име на темава, за да се расчистиме. Вака да почнам. Во мои 31 година се изнаслушав како НИЕ, не јас, ти, тој,оној, туку НИЕ ГЛОБАЛНО ЗЕМЕНО, Охриѓани сме најлошиот народ во државава ма и пошироко. Кој чоек ме сретнал од друг град фино културно муабет и од кај си?? -Од Охрид сум. И муабетов: Не се лути ама вие сте најлошиот народ во државава. Е сега вака да си кажам ич без стегање како и секогаш и да прашам: Како е дојдено до овој глобалниов заклучок дека НИЕ ОХРИЃАНИ сме најлошиот народ па да се туфкате од нас?? И да се објаснам. Прво и основно јас како Охриѓанка си го љубам градов најпојќе на цел свет, ни Монте Карло ни Париз не ми е поубав. Друго, и ова ЗШ, и ТРЕБИТ СО Т, и сите убајни од зборчиња шо си ги имаме ние ми се најубај ок? Немаме потреба филм да тераме на некој колку сме литературни па убајнава од речник да си ја грдиме. Е, сега. Ние сме најлошиот народ ЗШ се шо имаме кажвиме директно во лице без околу околу? Кај нас е ШО НА УМ ТО НА ДРУМ БРАТЕ! ЗШ или сакаме или не сакаме и немаТ што да се преправаме? ЗШ си го сакаме градов и ни сметат ѓубрево што се фрлат по него во сезона и СМЕ БУЧНИ НА ТАА ТЕМА? ЗШ лебедиве на нас се свети птици кој ни го прат уште порајски градов за некој од негде да дојдит и да му го скршит крилото ЗА ЕДНО СЕЛФИ?? И ТОГАШ СМЕ БИЛЕ БУЧНИ! НЕ, НЕ СМЕ БУЧНИ ТУКУ АКО НИ СЕ ЧЕПКАТ СВЕТОТО НАШЕ ИСТОРИСКО ПРАВИЧНИ СМЕ А ЗА ВАС ЛУДИ И АКО ТРЕБИТ СЕ ТЕПАМЕ, ПЦУЕМЕ, ВИКАМЕ, КОЛНИМЕ чак и појќе луѓе мојме да се собериме како восјка отколку митинзиве на партииве наши. Зато сме лоши? А шо требит вака да прашам јас: ИСКУЛИРАНИ ДА СМЕ ПОЈЌЕ НА НЕПРАВДИНИ? Не мојме, не знајме.Ние знајме да си прајме муабет на висок тон, да се убедвиме за некоја тема со саати и дебати шо на телевизија не се видени! Горди Охриѓани сме ние! Кога ќе кажам од Охрид сум, велам со висок тон од кејф на душава! И ако сме ние лоши ДРУГИВЕ ЛУЃЕ СЕ МЕД И МЛЕКО? Дали имаме работа или немаме работа, дали сме скарани со комшиите или не сме, дали на зима жив чоек немат КАКО ДА ВИ ОБЈАСНАМ ДЕКА ТО НЕМАТ ВРСКА СО ЉУБОВТА КОН РОДЕНИОВ ГРАД И НЕГОВАВА МАРКАНТНОСТ?? Не е убав, немам збор да го опишам. И си го љубам кафево во нашиве најубај локали со единствен поглед на вековитово езеро, и диџеј сакам во Ликвид, и Турбо Фолк сакам во Кадмо, и Кубалканика сакам во Куба, и рестораниве си ги сакам со НАШЕ СТАРОГРАДСКО МУЗИЧЕ, И ЛИХНИДА КАЈЧЕ ВЕСЛАШЕ 50 ПАТИ ДА СЕ ПОРАЧАТ 100 СЕ ПЕЈТ И УБО МИ Е НА ДУШАВА со мојве лоши сограѓани во нашиот маркантен град. И пак ќе кажам НЕ СМЕ ЛОШИ ДИРЕКТНИ СМЕ И ИСКРЕНИ И РЕАЛНИ , И СО ЗШ И СО ТРЕБИТ. АКО СЕ ЛАЖИМЕ ТОГАШ НАЈАРНИ ЌЕ БИДИМЕ НАЈВЕРОЈАТНО. Од кога се сметат искреноста и директноста за лоша особина јас не знам никаде то во никоја книга не го пишит! А некој ако видел зло од поединци, тогаш вака да ви кажам, поединци секаде имат, АМА ГЛОБАЛА НЕМАТ! И вие пак да ни дојте на кафе на одмор на гости АМА ИЗВИНЕТЕ АКО СМЕТАМЕ СО ТО ШО ЌЕ СМЕ БУЧНИ И ЗА ЃУБРЕТО, И ЗА КРИЛОТО! УБАЈ ЛУЃЕ СИ СМЕ, БУЧНИ, МАРКАНТНИ. И убајна ми е на душава шо си изнапишав олку Охридски зборој.

Јасмина Петковска Белиот Лебед

 

Да дојдеш за да знаеш дека ОЧИТЕ понекогаш болат.

Да дојдеш за да знаеш дека ОЧИТЕ понекогаш болат.

Да дојдеш, да ми дојдеш како дожд во пустина, да ми ја згасниш жедта, жедна сум за тебе…..Да дојдеш, да ми дојдеш како сонце на зима, да ми ја стоплиш душава, ладно ми е без тебе. Да дојдеш, да ми дојдеш како детелинка четирилисна, да ми донесеш среќа, несреќна сум без тебе. Да дојдеш, да ми дојдеш како лек за болен, да ме оздравиш, болна сум од љубов по тебе. Да дојдеш, да ми дојдеш како никогаш да не си заминал, уште го чувам местото за тебе. Да дојдеш, да ми дојдеш како врева од птици, не слушам ништо од кога не си тука. Да дојдеш, да ми дојдеш како желба на мало дете, изгорев од пуста желба за тебе. И ако дојдеш, очите мои нека ти бидат огледала, во нив да се гледаш секој ден, и да чувствуваш колку бев сама. Е тогаш, дури тогаш можеш да си одиш, тогаш кога ќе те здоболат моите рани. За да знаеш, очите понекогаш болат.

Јасмина Петковска Белиот Лебед