Вие сте тоа што сте одбрале да бидите.

Вие сте тоа што сте одбрале да бидите.

Немојте да ми се вадите на тоа дека вашето не вопитание, не култура, не знаење и речник од кој боли глава, се должи на тоа дека сте изранале во таква околина, во такво семејство и дека сте биле жртва на улицата и околината. Еднаш засекогаш да го расчистиме ова. Значит ВИЕ СТЕ ТОА ШТО СТЕ ОДБРАЛЕ ДА БИДИТЕ А НЕ ОНА ШТО ВЕ НАТЕРАЛО ДА БИДИТЕ. СИТЕ ИМАМЕ ИЗБОР И ПОКРАЈ СИТЕ НЕ УБАВИ ФАКТОРИ, ДА СЕ ОДЛУЧИМЕ ЗА ОБРАЗОВАНИЕ КОЕ НЕ ЗАВИСИ ОД ОПКРУЖУВАЊЕТО ТУКУ ОД НАШ ЛИЧЕН ИЗБОР, ДА СЕ ОДЛУЧИМЕ ЗА КУЛТУРА КОЈА НЕ ЗАВИСИ ОД ОПКРУЖУВАЊЕ ТУКУ ОД ТОА ДАЛИ ТИ, ЈАС, ТОЈ САКАМЕ ДА БИДИМЕ ПРИМЕР ЗА ИСТАТА. ЗНАЧИТ ДА ПОЕНТИРАМ, СИТЕ СМЕ СЕ РОДИЛЕ И ИЗРАСНАЛЕ ВО НЕКАКВА СИ ОКОЛИНА, СМЕ ИГРАЛЕ НА УЛИЦА, НЕ СЕ РОДИЛ НИКОЈ НИЕДЕН ПРИНЦ ИЛИ ПРИНЦЕЗА. Барем во оваа држава НЕ. КОЛКУ ЌЕ СИ ПРИНЦ ИЛИ ПРИНЦЕЗА ЗАВИСИ ОД ТОА КАКОВ ИЗБОР ЌЕ НАПРАВИШ. Мене ми се допаѓаат принцовите и принцезите со богатство на душата и умот. Статусот може да си го додаде секој, но НЕ СЕКОЈ ЗНАЕ ДА СЕ НОСИ СО ЕДНА ОДЛИКА НА ДУШЕВНО И УМСТВЕНО БОГАТСТВО.
Јасмина Петковска Белиот Лебед

Advertisements

Во моево срце Икона Си.         

Во моево срце Икона Си.         

 Во моево срце Икона Си. Во тебе се крстам. Тебе ти се молам. Ракава  на срце ја редам и те чувствувам, тука си. Те знам. Ми велиш не плаши се.  И гледам  нагоре со очи полни љубов. Ти се смеам. Затоа што знам.  Дека и ти ме гледаш со насмевка.  И знаеш што? Не плачам.Ти во мене живееш и секаде доаѓаш со мене.  Во моево срце никој не умрел.И види заплакав, затоа што љубовта ми е поголема од смртта. Јас не би те дала никогаш, ти знаеш. Но Бог ми те зема. Ангелите секогаш одат први. Летај високо мој Ангелу. И знам јас, еден ден кога сите ќе сме заедно ти ќе ме гушниш и љубовта пак ќе победи.                                                                   СО ОЧИ ПОЛНИ ЉУБОВ ЛЕТАЈ ВИСОКО МОЈ АНГЕЛУ.

                               Посветено   Јасмина Петковска Белиот Лебед             

Не се извинувај што ме остави

Не се извинувај што ме остави

Не сакам да ти биде жал. Сакам да знаеш дека моето срце, скршено од тебе, беше благослов од самиот почеток. Мојата тишина  значи дека сум уморна од борби. Мојата тишина значи дека сум уморна за објаснување на моите чувства кон тебе. Мојата тишина значи дека јас само се обидувам да продолжам понатаму со сето мое достоинство. Не сум тип на личност која се откажува од некого. Да, понекогаш знам да сум лута и бесна, затоа ми треба некоја минута да се соберам, но јас никогаш не би те напуштила. Јас не ги напуштам и оставам луѓето кои ми значат. И мислам дека затоа и ме боли толку многу кога луѓето ме напуштаат мене. Сега разбирам дека ми требаше да заминиш. Ми требаше да ме напуштиш, па можев да научам дека небото не е секогаш во убави нијанси на светло сина, туку и во најдлабоки нијасни на црно. Иако те нема, ти си тука со мене. Ти си со мене кога болки и болки се враќаат на местото каде што се обидуваше да го победиш моето срце. Ти си со мене кога ги затворам очите ноќе и гледам дали гледаш кон мене. Ти си со мене кога твојата смеа не го избегнува мојот ум,  но сето тоа ме направи посилна. Сметам дека со секој изминат ден на болка и сеќавање на тебе, јас станувам посилна. Кожата што изгорела под твојот допир почна да заздравува. Раните сеуште се отвораат, но сега побрзо се лекуваат. Јас сум посилна отколку што некогаш сум била, и затоа не сакам да слушнам дека ти е жал затоа што ми го скрши срцето на начинот на кој што го скрши. Сега откако ова е речено и направено, и времето е поминато, ти нема да бидеш ништо повеќе од неколку лузни. Кога луѓето ќе прашаат како ги добив, ќе лажам и ќе кажам дека не се сеќавам, но ќе знам дека овие лузни ме направија оваа која сум денес. Затоа не се чувствувај премногу лошо затоа што ме скрши, бидејќи сега сум подобра жена отколку кога прв пат те сретнав.

Јасмина Петковска Белиот Лебед 

Боже заплачи, за болките што ми ги даде заплачи

Боже заплачи, за болките што ми ги даде заплачи

К’ј се мојте очи к’стенливи, во кој зандани се затворени. Очиве не ми гледаат, мојте очи к’стенливи ги бараат. Слепа да бидам, нека бидам! Слепа да бидам дури не го видам. Дотогаш да не гледам. Глува да бидам, нека бидам! Глува да бидам дури не го слушнам. Нема да бидам, нека бидам! Нема да бидам, дури не му прозборам.  Рацеве мои знаат, колку ме болат од желба да го прегрнат. Рацеве ме болат, нека болат! Усниве нека болат од желба да го бакнат! Нека пропее птица на гранка. Славеј птица песна за душа. Да ми ја залечи душава, ранава помалку да ме боли, јадов да го изгори. Да не ми кажат лоши зборови, да не ми кажат : ,, Не чекај не се враќа,,. Милост да имаат, да ми простат што не сум насмеана. Да не ме жалат што сум натажена. Ќе го чекам јас него, макар недочекала никогаш. Дај Боже да го сонам барем, барем на сон да го видам. Само да го видам и да заплачам. Да заплачам што Бог ми ја слушна молитвата. Да склопам раце за молитва. Да го замолам никогаш да не се разбудам. Бел ден да не видам ако со него не бидам. Боже заплачи, за болките што ми ги даде заплачи. И ако го нема на овој свет, распни ме. И ќе бидам тогаш среќна. И тогаш ништо нема да боли. И тогаш ќе знам дека љубовта вреди да се чека. Ќе знам каде одам. И ќе знам дека ќе ме чека. И таму да сме заедно. Каде што нема зандани ни темници. Каде ќе сум слободна. Конечно слободна да љубам. Боже заплачи.

Јасмина Петковска Белиот Лебед

 

 

 

Те знам. Ме бараш, уште се надеваш и не го криеш тоа

Те знам. Ме бараш, уште се надеваш и не го криеш тоа

Декември е. Снег паѓа. Знаеш ли колку ме боли што на тој снег не ги гледам стапалките од нашите чекори. Отисоците на нашата љубов. Ги нема нашите патеки, ни паркови, ни тие неколку бакнежи нежно спуштени на измрзнатите образи. Велиш “Принцезо јави се, уште имам џеб во кој ладните прсти се греат”.. А грееш туѓи раце. Раце кои не знаат да те гушкаат, раце кои не треперат кога ќе те посакаат. Знам дека ти фалат овие мои раце од кои некогаш си ја читаше својата судбина , знам дека ги посакуваш околу својот врат секој пат кога туѓи раце те гушкаат. Те знам. Ме бараш, уште се надеваш и не го криеш тоа. Го препознаваш ли твоето размазено детиште? Кога си замина, го однесе и него, ја однесе и снагата од моето срце. Во Новата Година пак одам без тебе. Што ќе биде кога сказалките ќе отчукуваат 00:00, ќе го чујам ли твојот глас? Ќе ми заѕвони алкохолот или ти? Ќе стигне ли порака: ” Среќна Нова. ” ? Не е важно, и ако само тоа го  напишеш.  Затоа што ќе го прочитам јас и она што не е напишано,  ќе го прочитам и она што си сакал да го напишеш па си го избришал. Ќе сфатиш и ти ако не добиеш никаков одговор, затоа што не можам. Ти и тогаш ќе знаеш дека те сакам најмногу. Можеби 2020 ќе ја дочекаме зааедно? Некои нови ние, зрели за љубов. Што велиш, јас и ти?

Јасмина Петковска Белиот Лебед

Во моите денови не си, но во срцево си.

Во моите денови не си, но во срцево си.

Каде и да одам, те носам некако со себе. Во моите денови не си, но во срцево си. Тоа се сеќава, те памети. Во спомените те носам, секој ден те гасам по малку, како пикавец на догорена цигара во пепељара. Цигарата е изгасната но има уште пола кутија, пола кутија спомени за гасење. Ние, за мене не е збор. Ние е љубов, поглед, прегратка, бакнеж. Ние сме оние двајца кои се сакаа едно време. Ние ме печи, ме гори внатре во душава, ние ми создава физичка болка, ние е четири очи и две насмевки. Ние е приказна. Онаа со неславен крај, но за мене величенствен. Почетокот и се она после него, се мигови вредни за почит. Јас ќе се поклонам на оваа љубов која заслужува орден за емоции кои не знаеш да ги опишиш. Орден за да сакаш некого повеќе од себе. Орден за да го правиш невозможното.Орден за лудост. Оваа љубов заслужува почит. Со сите државни почести. Ова е тоа. Единственото нешто за кое уште не е најден прав збор. Да можев да ја сретнам некаде, ќе станев и ќе и подадев рака. Ќе и честитав. За се она што не прави да го доживееме, да го страдаме, да го плачиме, да ни се рушат сништата и душата, да ги губиме луѓето кои ги сакаме, и ПАК, пак да ја величиме. Е тоа е за почит. Љубов која и да си и како и да изгледаш, ако се сретниме некогаш, кажи се дека си ти, да се напиеме нешто во твое име.

Јасмина Петковска Белиот Лебед

Ќе бришиш солзи заради нас

Ќе бришиш солзи заради нас

Ќе ги бараш моите очи во сечии насекаде.

ќе го бараш мојот глас а мене ќе ме нема,

крај тебе не.

Ќе клечиш пред Бога да го молиш да ме врати,

ноќите ќе ти бидат тешки без мене,

утрата тажни многу ќе те болат,

но мене ќе ме нема,

крај тебе не. 

И ќе си забраниш себе си да заплачиш,

но ќе ги бришиш солзите секој ден.

Ќе бришиш солзи заради нас.

И ќе ме браниш секогаш,

кога ќе го слушниш моето име,

ќе ја сакаш љубовта од почеток.

И пак ќе бришиш солзи заради нас.

Јасмина Петковска Белиот Лебед