Боже јас не ти го дадов а ти ми го зеде. Не праша.

Боже јас не ти го дадов а ти ми го зеде. Не праша.

05.07.2016 та- Три години откако физички и емотивно се разделив од еден човек кој го викав Вујче. Без претходна најава, без време за збогум, без прегратка и без се што толку многу сакав да ти кажам. Тој Петти Јули ми ја раздели душата на две. Во неа остави празнина која не се пополнува. Која ме потсетува колку ми недостигаш. Моето малечко срце стиснато како тупаница, чука толку брзо и немирно од помислата. Јас денес повторно поминувам низ истите болки, низ истите солзи, низ истиот страв, низ мојата душа поминвам која се кини обидувајќи се да стигнат овие зборови некаде до тебе и да ме слушаш. Јас пак се плашам како истиот ден. Уште се сеќавам на секундите, минутите, саатите. Мојата болка нема никогаш да се намали. Мојата љубов нема да се изгуби. Мојот недостиг од тебе нема никој да го надомести. Ти си еден. Беше. Лута ти сум што замина туку така. Јас не бев спремна за тоа. Јас мислев дека не чекаат многу долги години заедно, а не да заминиш на 40. Многу те сакав знаеш? Ти беше најдобриот човек кој некогаш сум го запознала. Ти беше Човек, една големина од душа, едно големо срце кое не издржа од таги. Една љубов во тебе за секого олкава. За мене секогаш чуваше прегратка која не се заменува. Како може еден човек да се умори од копнежот по тебе? Јас копнеам да си тука и да те гушнам. Копнеам по твојот лик, твојот глас, твоите раце. Копнеам да си секогаш тука, кога никој не е, да ми кажиш пак дека никој не може да растажи, дека си ти тука. Копнеам да си тука за да не се плашам. Без збор да ме разбериш. Се погрешно да исправиш, уште да ме чекаш на твојот балкон со кафе и прегратка мислиш планина. Како може човек да се раздели од дел од својата душа, и како може човек со сопствени раце да стави под земја еден толку млад и убав живот? Може. Може. Затоа што ти душо моја, зад себе ме остави не само мене, туку една девојка која преку ноќ мораше да постанит силна особа, порасната наеднаш, размавана од животот со неколку шлаканици за да се освестиш дека ова не е бајка, а најмалку розева. Дека некој туку така ти зема дел од твојата душа, парче од твоето срце, голем дел од твојот живот без повратен билет. Без перон на станица со гушкања и бакнежи за назад. Твоето отсуство го чувствувам секој ден. А овој ден ми е минато. Овој ден ми е страв, болка и болка. Уште кога ми е многу тешко и кога се плашам ја редам раката на срцево и те замислувам. Така ми е полесно. Така си мислам дека не сум сама. Колку пати сам знаеш одам во црква и се молам за да ме слушниш и да ми олесниш. Колку пати сум лута на Господа. Да можеш да гледаш сега ќе видиш колку ми е тешко и колку ми недостигаш. Јас постанав она што ти секогаш сакаше. Станав храбра и силна девојка, онаа која се бори за се, онаа која не се откажува од своите соништа, онаа која на крајот на денот силно ќе се исплачи затоа што била премногу силна. После тебе се смеам погласно. Ти таква ме сакаше. Насмеана. И ако за нешто најмногу ми е мака и ми кинит одвнатре тоа е што ти никогаш не беше среќен онолку колку што треба овде на земјава. А заслужуваше среќа тони. Беше премногу човек за луѓе кои не ти вратија така. Но барем си замина со чиста душа. Барем мир си најде. Знам јас ти во рајот си. Па не може и еден ангел да оди на друго место нели? Се надевам дека си многу среќен таму ангелу мој. Те молам чувај ми се. И не тагувај по мене. Јас нема да те изневерам во твоите очекувања. Понекогаш само долетај како бел гулаб на мојот прозор, ослободен од сите пранги и окови. Со широки крилја. Да знам дека леташ, да знам дека си тука. Боже јас не ти го дадов а ти ми го зеде. Знаеш вујче, за неколку дена ми е роденден. Оди и исполни ми една желба. Организирај една забава таму горе на небото со моите омилени. Нека пее Тоше Проески, нека пее Оливер Драгоевич, играј со најубавата русокоса Билјана Беличанец, и напиј се за мене. За мојата среќа. Посакај ми да бидам здрава,силна, храбра, љубена. Посакај ми да бидам се она што посакувавме заедно. Те сакам анегелу. Прости ми ако те растажив. Прости ми ако има нешто за простување. Прости ми што можеби не толку доволно ти кажав додека беше жив колку ми значиш и колку Те сакам. Збогум ангелу мој. Збогум и чувај ми се.

Со посвета од Јасмина Петковска Белиот Лебед

( Летај високо Галебе мој Тажен)

Advertisements

Ти си мој пораз, мој пад, јас емотивно сум поразена од тебе.

Ти си мој пораз, мој пад, јас емотивно сум поразена од тебе.

Љубов моја…

Не сум Шекспир ни Хемигвеј, само понекогаш умеам со зборовите. Имам потреба да ти кажам некој работи за кои требаше да имам смелост порано. Ти си мојата најискрена и најчиста вистина. Од првиот миг кога те видов знаев дека си ми приказна. Беше мојата прва мисла кога ќе се разбудам, и последна кога ќе заспијам. Јас не спиев со телефонот во раце, јас спиев со твојот лик во моето срце. Те носев секаде со себе и кога не беше физички тука. Јас не бев никогаш сама. Ти доаѓаше со мене секаде. И кога бев беспомошна и исплашена, ја редев раката на срце со затворени очи и знаев, ти си тука, ти ме чуваш. Не те убија во мене ниедни зборови кажани од злобни луѓе. Јас те убив во себе. Јас сум убиец на сопствената душа и на нејзината љубов. Уште сме скарани со душава знаеш? Никогаш нема ми прости. Јас те оставив, те напуштив, те исфрлив од мојот живот. А најповеќе се напуштив себе си. Но дали некој знае зошто еден човек би направил таков чин? Затоа што сакав да си среќен. Со мене тогаш, не ќе можеше да бидеш. Моите рани беа тазе сошиени, срцето секаде искрпено, напукнато. Конци имав на душава. Раните се залечија и не се гледаат. Тогаш ме болеа раните, а сега лузните. Беше права љубов во погрешно време. Моите прсти никогаш повеќе не се поклопија со друга рака. Прости ми што донесов права одлука во погрешно време. Прости ми што ја посакував твојата среќа повеќе од својата. Прости ми што ти го скршив срцето. Верувај ми јас веќе и го немам моето.Прости ми што го колнев она во што се заколнавме.  Ти си мој пораз, мој пад, јас емотивно сум поразена од тебе. Јас ја изгубив војната, а не битката. Војната која се вика Љубов. Се надевам дека си среќен некаде како што и заслужуваш. И љубен. Јас понекогаш се уште поминувам по твојата улица. Ми доаѓаат солзи но не плачам. Ти ме знаеш никогаш и не плачев. Но спомените се враќаат и кинат се во мене. На крајот на денот кога сите лажни насмевни ќе завршат, сите небитни разговори, ќе седнам во своите четири зида и се кинам во себе си. Ми рекоа бирај: Твоите или неговите крила? – Сама си ги скршив, твоите рани ќе ме болеа повеќе. Се уште некој ќе ме праша понекогаш за тебе. Ја кревам гордо главата и кажувам: Не, не знам каде е, но знам дека имав чест да му бидам љубов. Чувај се Клајд. Секогаш ќе бидам твојата Бони.

Јасмина Петковска Белиот Лебед

Ти благодарам за секој ден што си моја мајка. И моја душа

Ти благодарам за секој ден што си моја мајка. И моја душа

И да се вратеше времето назад, ти пак ќе ме избереше мене за твоја душа. И да знаеше се, ти немаше да ме промениш. И пак да имаше непростено, ти пак ќе ми простеше. И да имаше уште десет животи, ти пак ќе ме одбереше мене. И да знаеше се, ти пак ќе ги избереше твоите грижи за моите грешки. Пак ќе ги исплачеше истите солзи за сите мои болки. Пак ќе беше среќна на моите успеси. Пак ќе ме поддржеше во моите погрешни избори. Пак никој немаше да ме сака повеќе од тебе. Мамо ти благодарам за се. Ти благодарам за животот. Ти благодарам за детството. Ти благодарам за секој ден што си моја мајка. И моја душа. Те сакам.

Јасмина Петковска Белиот Лебед

 

Во твојата милост гледам и се гордеам, направи многу подобар човек од мене

Во твојата милост гледам и се гордеам, направи многу подобар човек од мене

Само пред тебе можам да се успокојам. Само тебе можам да ти замерам и да ти се налутам. Само со твојата рака на моето срце заспивам. Само со твојот благослов се будам. Пред тебе ја соголувам мојата душа и тело. Каде рана, каде лузна, секаде си закрпил Боже, секаде си ме зашил. Ми ја држеше ракава кога бев слаба, ми ги лечеше раните кои ме направија Силна. Колку пати сум ти била лута, двојно повеќе пати ти се враќав назад во солзи. И не е точно дека немав каде да одам. Само знаев дека во твоите раце е мојот дом. Гледам нагоре во црквата, Боже ти си на сликата. Прости ми што не доаѓам почесто, но ти ме знаеш мене, јас секаде те носам тебе со себе. Луѓето носат крст на градите, јас не носам Боже. Мојот крст е мојата верба во тебе, мојот крст е моето срце кое ечеше и татнеше пред твоите очи и види заедно преживеавме. Боже ти пак ќе воскреснеш. Благодарам и за овој ВелигДен. Моето срце и јас знаеме колку преживеавме, колку ти се молевме, колку клечевме пред твоите домови со раце сплотени, колку пати не успокоја, колку пати ни ја олесни тагата, ни ја смири болката. Кога и да ти се молам јас знам дека ти ме слушаш. Некогаш плачеш повеќе од мене. Прости ми Боже колку пати сум те натажила. Во твојата милост гледам, и се гордеам. Направи многу подобар човек од мене. И ако речам дека не сум грешна ќе лажам. Само еден беше безгрешен на овој свет а тој умре распнат на крстот за нас. Ти Боже. Ти трпеше болки и болки, и простуваше гревови и гревови. И ги затвори очите со насмевка. Затоа што знаеше. Знаеше дека ни требаш. Јас никогаш за никого, не сум видела толку љубов на едно место како за тебе Боже. Љубен си Боже. Само јас и ти ја знаеме душава. Отчет јас на друг не давам. Пред тебе мирно стојам со сите мои гревови до мене, и со сите рани на мене, и знам простено ми е. Знам мирна сум. Ја редам раката на срце и се насмевнувам. Те чувствувам тука си. На срцево. И ти велам: ,, Ајде Боже одиме, јас ќе се борам а ти ќе ми го чуваш срцето,,.

Јасмина Петковска Белиот Лебед

Вие сте тоа што сте одбрале да бидите.

Вие сте тоа што сте одбрале да бидите.

Немојте да ми се вадите на тоа дека вашето не вопитание, не култура, не знаење и речник од кој боли глава, се должи на тоа дека сте изранале во таква околина, во такво семејство и дека сте биле жртва на улицата и околината. Еднаш засекогаш да го расчистиме ова. Значит ВИЕ СТЕ ТОА ШТО СТЕ ОДБРАЛЕ ДА БИДИТЕ А НЕ ОНА ШТО ВЕ НАТЕРАЛО ДА БИДИТЕ. СИТЕ ИМАМЕ ИЗБОР И ПОКРАЈ СИТЕ НЕ УБАВИ ФАКТОРИ, ДА СЕ ОДЛУЧИМЕ ЗА ОБРАЗОВАНИЕ КОЕ НЕ ЗАВИСИ ОД ОПКРУЖУВАЊЕТО ТУКУ ОД НАШ ЛИЧЕН ИЗБОР, ДА СЕ ОДЛУЧИМЕ ЗА КУЛТУРА КОЈА НЕ ЗАВИСИ ОД ОПКРУЖУВАЊЕ ТУКУ ОД ТОА ДАЛИ ТИ, ЈАС, ТОЈ САКАМЕ ДА БИДИМЕ ПРИМЕР ЗА ИСТАТА. ЗНАЧИТ ДА ПОЕНТИРАМ, СИТЕ СМЕ СЕ РОДИЛЕ И ИЗРАСНАЛЕ ВО НЕКАКВА СИ ОКОЛИНА, СМЕ ИГРАЛЕ НА УЛИЦА, НЕ СЕ РОДИЛ НИКОЈ НИЕДЕН ПРИНЦ ИЛИ ПРИНЦЕЗА. Барем во оваа држава НЕ. КОЛКУ ЌЕ СИ ПРИНЦ ИЛИ ПРИНЦЕЗА ЗАВИСИ ОД ТОА КАКОВ ИЗБОР ЌЕ НАПРАВИШ. Мене ми се допаѓаат принцовите и принцезите со богатство на душата и умот. Статусот може да си го додаде секој, но НЕ СЕКОЈ ЗНАЕ ДА СЕ НОСИ СО ЕДНА ОДЛИКА НА ДУШЕВНО И УМСТВЕНО БОГАТСТВО.
Јасмина Петковска Белиот Лебед

Во моево срце Икона Си.         

Во моево срце Икона Си.         

 Во моево срце Икона Си. Во тебе се крстам. Тебе ти се молам. Ракава  на срце ја редам и те чувствувам, тука си. Те знам. Ми велиш не плаши се.  И гледам  нагоре со очи полни љубов. Ти се смеам. Затоа што знам.  Дека и ти ме гледаш со насмевка.  И знаеш што? Не плачам.Ти во мене живееш и секаде доаѓаш со мене.  Во моево срце никој не умрел.И види заплакав, затоа што љубовта ми е поголема од смртта. Јас не би те дала никогаш, ти знаеш. Но Бог ми те зема. Ангелите секогаш одат први. Летај високо мој Ангелу. И знам јас, еден ден кога сите ќе сме заедно ти ќе ме гушниш и љубовта пак ќе победи.                                                                   СО ОЧИ ПОЛНИ ЉУБОВ ЛЕТАЈ ВИСОКО МОЈ АНГЕЛУ.

                               Посветено   Јасмина Петковска Белиот Лебед             

Не се извинувај што ме остави

Не се извинувај што ме остави

Не сакам да ти биде жал. Сакам да знаеш дека моето срце, скршено од тебе, беше благослов од самиот почеток. Мојата тишина  значи дека сум уморна од борби. Мојата тишина значи дека сум уморна за објаснување на моите чувства кон тебе. Мојата тишина значи дека јас само се обидувам да продолжам понатаму со сето мое достоинство. Не сум тип на личност која се откажува од некого. Да, понекогаш знам да сум лута и бесна, затоа ми треба некоја минута да се соберам, но јас никогаш не би те напуштила. Јас не ги напуштам и оставам луѓето кои ми значат. И мислам дека затоа и ме боли толку многу кога луѓето ме напуштаат мене. Сега разбирам дека ми требаше да заминиш. Ми требаше да ме напуштиш, па можев да научам дека небото не е секогаш во убави нијанси на светло сина, туку и во најдлабоки нијасни на црно. Иако те нема, ти си тука со мене. Ти си со мене кога болки и болки се враќаат на местото каде што се обидуваше да го победиш моето срце. Ти си со мене кога ги затворам очите ноќе и гледам дали гледаш кон мене. Ти си со мене кога твојата смеа не го избегнува мојот ум,  но сето тоа ме направи посилна. Сметам дека со секој изминат ден на болка и сеќавање на тебе, јас станувам посилна. Кожата што изгорела под твојот допир почна да заздравува. Раните сеуште се отвораат, но сега побрзо се лекуваат. Јас сум посилна отколку што некогаш сум била, и затоа не сакам да слушнам дека ти е жал затоа што ми го скрши срцето на начинот на кој што го скрши. Сега откако ова е речено и направено, и времето е поминато, ти нема да бидеш ништо повеќе од неколку лузни. Кога луѓето ќе прашаат како ги добив, ќе лажам и ќе кажам дека не се сеќавам, но ќе знам дека овие лузни ме направија оваа која сум денес. Затоа не се чувствувај премногу лошо затоа што ме скрши, бидејќи сега сум подобра жена отколку кога прв пат те сретнав.

Јасмина Петковска Белиот Лебед